Misafir ev sahibini nasıl günaha sokar?

Hadis No : 3479

Ravi: Ebu Şüreyh el-Adevi

Tanim: Resulullah (sav) buyurdular ki: "Kim Allah'a ve ahirde inanıyorsa, misafirine 'caize'sini ikram etsin." Yanındakiler sordular: "Ey Allah'ın Resulü! Caizesi de nedir?" Aleyhissalatu vesselam açıkladı: "Bir gecesi ve gündüzüdür. Misafirlik üç gündür. Bundan fazlası sadakadır. Misafire, ev sahibini günaha sokuncaya kadar yanında kalması hoş değildir. Tekrar sordular: "Misafir ev sahibini nasıl günaha sokar?" Aleyhissalatu vesselam açıkladı: "Adamın yanında ikamet eder kalır, halbuki kendisine ikram edecek bir şeyi yoktur."

Kaynak: Buhari, Edeb 85, 31, Rikak 23; Müslim, Lukata 77, (48); Muvatta, Sıfatu'n-Nebiyy 22, (2, 929); Ebu D

Halet-i Ruhiyemiz ve Namaz'lar.

Kalbin dönüşleri vardır.Kalp bazen Allah'a yüzünü döner, bazen O'ndan yüz çevirir (Sırtını döner). Yüzünü 

döndüğü zaman nafileleri artırın, sırtını döndüğü zaman farz ibadetlerle yetinin...


Hz.Ali

Mezhebimiz Değil, Ruhumuz!

Kaynak : http://www.zaman.com.tr/nuriye-akman/mezhebimiz-degil-ruhumuz_2224905.html

IŞİD’e katılan Türk militanların sosyal medya paylaşımları dikkatinizi çekti mi? 6 aylık bebeklerin ağır silahlarla çekilmiş fotoğrafını “Dünyanın en küçük mücahidi” diye seviyorlar.

Hiçbir şey ölüm kadar anlamlı değil onlara. Şehit gideceklerine kesin gözle baktıklarından cesetler mis gibi kokuyor burunlarına. Annelerini silahların üstünde cennete götüreceklerini söylüyorlar. Allah adına can alma yetkisini sahiplenmişler. Silahları, adeta sıratı  geçirecek buraklara dönüşmüş.

Manzara karşısında duygu yelpazemizden öfkeyi, korkuyu, acımayı seçmek çok kolay. Türkiye bazı kaynaklara göre 3 bin evladını bu noktaya getiren hatalarıyla hesaplaşmak zorunda. Bu rakam diğer terör örgütlerindeki Türklerle beraber kimbilir kaça çıkıyor? Bizler cihadı nefs terbiyesi olarak göremediğimiz,  varoluşun hikmetine odaklanmak yerine nefret pekiştiren ucuz hamasetle beslendiğimiz için çocuklarımızı bu batağa kendi ellerimizle itmiş olduk.

Hatalarımız say say bitmez: Evrendeki doğal çeşitliliği korumaktansa, ötekileri de bize benzemeye zorladık. Kendi çarpık algısını İslam diye etiketleyerek dini, siyasi emellerine araç yapanlara karşı duramadık. Devlet diniyle uyuşan zihinlerimiz, hükümetlerin İslam maskesi takmış gruplara yaptığı silah ve istihbarat desteğine seyirci kaldı. Önce bölgenin, sonra dünyanın hakimi olma sevdamız bizi şeytanın müttefiki yaptı.

Müslüman falan değildik biz. Doğduğumuz gibi ilkel kalmıştık çünkü. İlahi mesaj kendimizi yeniden doğurmamızı istiyordu oysa. Ölmeden evvel ölebilseydik, bir sulh adası oluşabilirdi çevremizde. Fakat bu sağlam reçeteyi  “dünyadan el etek çekmek, yaşama sevincini dışlamak” diye çevirerek yanılttılar bizi. Hâlbuki nimetlerin asıl tadı onlara esir olmadığımızda çıkabiliyordu.  Egoyu zaptetme becerimizin bizi neşelerin en tükenmezine kavuşturacağını öğrenemedik.

Ahlak güzellerini ya aramadık ya bulduğumuz yerde çamura buladık. Kalpler saflaşıp hikmetle tanışmadıkça, taklit edeceğimiz örneklerin sahtesiyle hakikisini ayıramazdık. Ezberci kafalarımız menkıbeleri bile putlaştırdı, paganlaştığımızın farkına varamadık. Kılınan namazlar, tutulan oruçlar, verilen zekâtlar, Kâbe tavafları, şemsiyenin üzerinden dökülen damlalar gibiydi. Rahmetle ıslanamadık.      

Allah’tan hiçbir zaman razı olmamıştık. Bu yüzden “Allah rızası için” tabiri eylemlerimize kılıf olabilmiş, hatalarımıza Yaratıcıyı ortak etmemiz kolaylaşmıştı. “İslam birliği” gibi boyumuzu aşan tehlikeli hedeflere kitlenmiştik. Deli danalara benzeyen nefs, kendi sefilliğine en uygun ideolojiyi seçecekti elbette. Hepsinin de yeterince şakşakçısı vardı; tercihlerinden kuşku duymadı kimse.

Bunların en vahimi mezhepçilikti. Tarih boyunca Allah’a yakınlaştırmak şöyle dursun, O’ndan uzaklaştırmaktan başka bir marifet sergileyememişti. Gözler çapakla dolunca bunu görmek zorlaşıyordu tabii. Bu haldeyken başkalarına temizlik dersi vermekle başlayıp göz çıkarmaya kadar varan hadsizliklere kapılanıldı. Kirli savaşların parçası olduk. İslam bugün terörle birlikte anılıyorsa, çevrelerine nefret dalgaları yayanlar başta olmak üzere hepimiz kabahatliyiz.  

Yangında kurtarılacak en değerli eşyamızdı nefs. Bu arsız evladı eğitmeliydik. İşe onu banyoya sokup kirlerinden arındırmakla başlayabilirdik. Kese de yetmez, kaşağı kullanmamız gerekirdi. Obezliğiyle ilgilenmemiz, biraz zayıflatıp hafifletmemiz şarttı. Ayaklarını yere vurarak “Bana ne bana ne, istiyorum işte o toprakları, o koltukları, o alkışları” diye huysuzlandığında odasına göndermeliydik.

Elindeki çekici, keskiyi ve zımparayı sadece kendisi için kullananlar o taşlaşmış  kütlenin içindeki meleği özgürlüğüne kavuşturabilirdi. Hayat boyu sürecek bu işlem, terör tehdidi altındaki dünyaya en büyük katkı olurdu. Yollarını şaşıranlardan bir kişi bile heykelsi duruluğumuzdan etkilenip soru sormaya başlasa borcumuzu ödemiş sayılırdık.

Geç kaldık ama zararın neresinden dönsek kârdır. İnsanları kötülükten men edip iyiliğe yönlendirmenin en sağlam metodu bu. Âleme nizam veremeyiz ama kendimizden bir başyapıt çıkarabiliriz. Bizi ne Şiilik kurtaracak, ne de Sünnilik. Kürt, Arap veya Türk olmanın da bir getirisi yok. Haritalar, silahlar, sahneler ve aktörler hep değişti ve dünyanın son gününe dek değişmeye devam edecek. Ruh ise, içimize üflendiği andan beri bölünmez bütünlüğüyle yaşıyor. Ona erişebiliyor muyuz, işte bütün mesele bu.

Nuriye Akman

Ufuk Açan Metinler Dizisi # 14

"İslâmcılık, İslâm devleti kurma tezini işlemiştir. AKP de köken olarak aynı anlayışın zemininde yetişti. Bu tavır, dini değil, siyaseti ve devleti ele geçirmeyi esas alır; devlet ele geçirilince mesele âdeta hallolmuştur. Oysa Kur’an, meseleyi öncelikle bir iç değişim meselesi olarak takdim buyurur. “Bir millet kendi içini değiştirmedikçe Allah da durumlarını değiştirmez.” Hadis-i şerif de açıktır: “Nasılsanız öyle idare edilirsiniz.” Mesele siyaset temelinde ele alınınca elbette din siyasete alet ve bir muhalefet ideolojisi haline getirilmiş olur. İslâmcılığın bir diğer argümanı da Türkiye’nin darü’l-harp veya darü’d-ridde olduğudur. O halde İslâmcı harp edecektir Türkiye’yi yeniden darü’l-İslâm yapmak için. Türkiye’de İslamcılık yazılarından kıyafetlerine kadar Che Guevara’nın kötü bir taklidi. Özellikle 1980 öncesi çoğu İslâmcı gençte şahsen bir Che Guevara özentisi görüyordum. Solcu devrimcilerin karşısında İslâmcı devrimciler ve bunların en çok tenkit ettikleri de “Amerikancı İslâm, düzen Müslümanlığı” diye suçladıkları cemaatlerdi. Bugün de aynısını yapmıyorlar mı? İslâm adına hiçbir sağlam, belli ve aktif çizgileri olmadığı için yargılamaları hep muhalefet üzerinden. “ABD’ye, İsrail’e, Rusya’ya düşman mısın, değil misin?” İslâm, kendine has müspet değerler üzerine oturur. Müslüman, davranışlarını İslâm’a göre ayarlar ve değerlendirir; yoksa karşısına düşmanlar alarak, bu düşmanlar üzerinden kendini tarif etmez. Bu menfî tavırdır, tahripçiliktir, süflî bir düşüncedir. İslâm adına yapılması gerekeni yapamama, müspet ve inşaî davranamama acziyetinin yansımasıdır."
Ali Ünal  - 01.06.2014 tarihli Zaman Gazetesi röportajından bir iktibas.
Kaynak : http://www.zaman.com.tr/pazar_iblis-bile-bunca-yalandan-utaniyordur_2221297.html