"Insan, kendi, kalbinden, Allah Teala o kalpten faydalanacak kadar temiz olmayan şeyleri atmalidir. O zaman insan Allah Teala'yi kendi icinde hisseder. Fakat bu yeterli degildir. Daha ust dereceye tirmanarak insan, Allah Teala'nin bir aksiyon aleti olabilmelidir. Bu mertebeye gelen insan, kendinde sonsuz bir hayat hamlesi sezer. Buyuk islere sarilir. Ve basarir. Ve hicbir yorgunluk duymaz. Derin bir ask icinde kendini aksiyona, inaanlara hizmete verir. Bu ask; insanin Allah Teala'ya aski degil, bundan daha cok daha ust olan; butun yaratiklara karsi olan Allah Teala'nin sevgi ve askidir."
Henri Bergson, Ahlak ve Dinin Iki Kaynağı
(Mustafa Rahmi Balaban, Filozoflarla Birer Saat, Muhtasar Felsefe Tarihi, Ist, 1947, s.219)
